15 AÄŸustos 2008  Hürriyet
Emel Armutçu
 

Her son bir başlangıç


Sözümüzü tuttuk, Kars’tan Edirne’ye ulaÅŸtık. Bu büyük projeyi alnımızın akıyla tamamladık. YaÅŸasın, 45 gündür her sabah yeniden, her sabah yeni bir yerde, Hürriyet Hakkımızdır/Tren Özgürlüktür, diyenler...

Biz bu projeyle, "Edirne’den Ardahan’a" deyiÅŸini, -doÄŸunun lehine- tersine çevirdik. Özgürlüğü savunmak, tabuları da yıkmaktır. Hep batının doÄŸuya bir ÅŸeyler vereceÄŸine olan inancı sarstık. DoÄŸunun batıya katacaklarının daha tükenmediÄŸini, tükenmeyeceÄŸini yerinde gördük, gösterdik.

Dün Edirne’de, Akbank Çocuk Tiyatrosu’nun oyunu biter bitmez, hep birlikte sahneye çıktık, aÄŸlamaklı yüzlerle tüm Türkiye’ye teÅŸekkür ettik. Bize gösterdikleri ilgi ve yakınlık, verdikleri umut nedeniyle.

Åžimdi sıra hepinizde; doÄŸuya bizim, Tren Ä°nsanları’nın gözüyle bakmak için. Bu, herkesin "BirleÅŸmiÅŸ Milletler Ä°nsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nden doÄŸan" görevi! O beyanname, haklarımızı sıraladıktan sonra hepimize görevler veriyor biliyorsunuz: Farklılıklara saygı, kardeÅŸlik, dayanışma, en az haklarımız kadar önemli ve ihtiyacımız olan kavramlar. Yalnız, lütfen, içlerini boÅŸaltmadan!

Dolu dolu 45 gün

Önceki gece, tüm Tren Ä°nsanları olarak, ÅŸehrin dışında kalan Edirne Garı’nı, -yine korsan bir eylemle- kokteyl ve parti alanına çevirmiÅŸtik. Yemekli Vagon görevlileri dışarı bir masa atmış, servisi oradan yapıyordu. Aplinkçimiz Serdal, iki üç vagon öteden müzik sistemini kurmuÅŸ DJ’liÄŸe soyunmuÅŸtu. Banklarda yer bulamayanlar yerde baÄŸdaÅŸ kurmuÅŸ ya da ayakta sohbet ediyor, hafif hafif sallanıyordu. Ä°ÅŸte tam o sırada benim yüzüm biraz gölgelendi. Kendimi, gözlerim trenin vagonlarını üzgün üzgün dolanırken buldum. Bir yandan onunla konuÅŸuyordum: "Senden nasıl ayrılacağız?" diye. Ä°nsan trenle konuÅŸur mu? Aslında evet, eÄŸer bindiÄŸiniz tren, sizinle birlikte canlı bir organizmaya dönüşmüşse, konuÅŸursunuz. Neyse, herhangi bir psikolojik saplantıya mahal vermeden 45 günü tamamladığımıza sevinmeliyiz galiba. BaÄŸlılık güzel, bağımlılık deÄŸil.

Seneye görüşürüz

Hiç "Son" yazı yazmamıştım. Hele de vedaların mekánı bir gardan... Ama unutmayın, garlar kavuşmaların da mekánı.

Biz Türkiye’nin garlarında yüzbinlerce insana kavuÅŸmuÅŸ, "DokunmuÅŸ" bir trenin insanları olarak, bunu veda saymıyoruz. Seneye yine Türkiye’nin garlarını, ÅŸehirlerini dolaÅŸacağız. Her ÅŸeyi bu yıla göre daha iyi, daha güzel bulacağımızdan eminiz ÅŸimdiden. Biz yine gelene kadar, ÅŸehirlerinize, kültürlerinize, haklarınıza, dostluklarınıza sahip çıkın. Onları koruyun, geliÅŸtirin.

Hürriyet Hakkımızdır-Tren Özgürlüktür Treni Ä°nsanları adına ben de söz veriyorum; Özdemir Ä°nce’nin deyiÅŸiyle, "Sevmek baÅŸta olmak üzere gereken yapılacaktır."